Yaşayanlar bilir
Mantığı ile aşık olanlar…
Aşık olduğunu sanarak,
Kendini kandırırsın.
Bir anda,
Hayata bir pembe gözlük ile
bakılmaya başlanır
Nereden nasıl geldiği
belirsiz bir mutlulukla
Gene de bazen bir şeylerin
doğru olmadığını hissedersin
Ama devam edersin
Kimi zaman Feridun Düzağaç,
Kimi zaman o’nu hatırlatan
bir şarkı ile
Belki günlerce, haftalarca,
aylarca
Beklersin
Belki (uzun zamandır) konuşmamış,
Belki daha tanışmamışsındır
bile
Ama bir kere ‘mantıksal aşık’
olmuşsundur
Bu da yeterlidir sana
Bir süre sonra ,
İçinde belli şüpheler oluşur
Bazı şeyler seni rahatsız
eder
Gene bile devam edersin
Sonunda buluşursun,
Yıllardır görmemişsin,
Belki de yeni tanışmışsındır
Ancak bu sefer iyice soğursun
bu ‘aşk’tan
Mantığını kullandığını işte o
zaman anlarsın
Belki günler, haftalar, aylar
Bomboş bir hayal ile
geçmiştir çoktan
Yine kendine kızarsın
Bu sefer dinlediğin onca
parça,
Belki bir sabun kokusu,
Belki bir kuş cıvıltısı,
Sana o aşkı hatırlatır
Artık aynı şarkıyı aynı
hislerle dinleyemez;
O sabun kokusuyla aynı
şekilde gülümseyemezsin
Neyin mantığıysa artık bu
Sana hiç uymaz,
Gerçeklerle karşılaştığın
zaman.
Gene o günü hatırlayıp
Kendini sorgularsın
‘Bir daha…’
‘…Mantığımı kullanmayacağım’
dediğin halde
Kullandığında
Belki pembe atmosferli,
Sabun kokulu,
‘Kanadını kıran fırtınalar’ın
olduğu
Günler, haftalar, aylar;
Yine gelip geçecek o
duygularla
Belki o zaman aklın başına
gelecek,
Bilemiyorum…
Alican Gökgöz
21 Mayıs 2008 Çarşamba
04.24
